باور

شایدتنهایی حقم باشد . زیرا بسیارباطل گمان میکردم که"لیلی هم روزی مجنون خواهد شد"

آرام آرام در میان اشکهایم به ساده اندیشی خویش لبخند میزنم وبه خود میگویم:

کاش هرگز عشقم را شروعی نبودتا اینک بافروریختن احساسم طعم تلخ جداییش را تجربه کنم

اکنون دگر درون سینه ام گرمایی وجود ندارد که بامهر آن خود را نوازش کنم . . .

بغضم درنگاهم نه ... برلبانم نه ...بلکه درون سینه ام ترکید

و تمام وجود مرا که غرق خیال تو بود از هم فروپاشید .

اکنون زمان آن رسیده که چشمهایم را بگشایم وباورکنم:که نباید باورمیکردم :

آن نگاههای پرفریب تورا ...

اما من دلداده تر از آنم که مرگ بهار راباور کنم و درمیان رویاهایم پاییز را تاج برسرنهم .

نه!بایدباور کنم که هنوز عاشقم و عشق را"نه از تو" اما"برای تو" همیشه دوست خواهم داشت.